‫به پارک سانتیاگو اومدیم
‫تا ببینیم مردم چه حسی دارن.
‫و چه واکنشی درمورد این اخبار که پلیس ‫بالاخره تونست «لخت‌کن» رو دستگیر کنه، دارن.
‫من احساس آرامش می‌کنم چون که خداروشکر ‫دوباره می‌تونیم تا دیروقت بیرون باشیم.
‫به‌خاطر دعاهای ما بود که ‫اون دستگیر شد.
‫- خب، به‌نظر من... ‫- من می‌خوام بدونم که
‫چرا تا الان دستگیر نشده بود؟
‫به‌عنوان یک افسر پلیس شما ‫باید خیلی خوشحال‌تر باشین که
‫«لخت‌کن» بالاخره دستگیر شده.
‫از این به بعد، شهروندان موقع قدم زدن ‫ توی خیابون، احساس امنیت بیشتری دارن.
‫این یه بازی رسانه‌ایـه قربان.
‫دولت می‌خواد حواس‌مون رو
‫از مشکلات واقعی این کشور پرت کنـه.
‫به‌نام همه‌ی قربانی‌ها، ‫تبریک میگم.
‫اگه همینطوری ادامه بدیم، ‫روانی‌های بیشتری پشت میله‌های زندان می‌افتن.
‫حس خوبی داره که دیگه لازم نیست ‫شب‌ها اونقدرا مواظب باشیم.
‫دادگاهی براش برگزار نشده.
‫«لخت‌کن» تصمیم گرفت که ‫به زندگی خودش پایان بده.
‫بله، می‌دونم، اما...
‫اون واقعاً «لخت‌کن» بود؟
‫دیگه وقتش بود. ‫من خیلی خوشحالم. خبر خیلی خوبیـه.
‫بالاخره آرامش به این محل برگشت.
‫مامانی، برات تا تامائولیپاس بوس می‌فرستم!
‫باید براش دعا کنیم.
‫من سه‌تا دختر دارم و اصلاً‌ دلم نمی‌خواست ‫اتفاق بدی براشون بیفته.
‫وقتش بود پلیس یه کار درست بکنـه.
‫اگه کار اون نبوده باشه چی؟
‫چی‌کار می‌کنین خانم؟ ‫می‌خواین بیننده‌ها رو بترسونین؟
‫این گزارش قرار بود که .روحیه‌دهنده باشه
‫- بریم. ‫- ببخشید.
‫- چیـه؟ ‫- بد نمیشد یکم بیشتر لبخند می‌زدی.
‫نه؟ ‫اینطوری متقاعدکننده‌تر هم نبود؟
‫می‌دونی که حق با منـه.
‫واسه چی همینطوری وایسادین؟ ‫بریم گشت‌مون رو بزنیم.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫همه‌چی درست میشه. ‫از اینجا میارمت بیرون.
‫ماریا!
‫« لخت‌کن دستگیر شد! »
‫چرا این کار رو باهاشون کردی تیتو؟
‫خوب نگاه کن، ‫چون باید تاوانش رو پس بدی جاکش!
‫ببین چی‌کار کردی مادرقحبه!
‫ترسیدم.
‫چیزی شده؟
‫نه، اصلاً‌ حواسم سر جاش نیست.
‫دیشب خیلی خوب نخوابیدم.
‫الو؟
‫آقای کابوس. ‫چه غافلگیری دل‌انگیزی.
‫نه، مراحمین. ‫بله اینجاس. گوشی دست‌تون.
‫روز خوش.
‫صبح بخیر‌ آقای کابوس. ‫حال‌تون چطوره؟
‫من خوبم. ‫ممنون.
‫امشب ساعت ۸. ‫عالیـه.
‫مچکرم. ‫خدانگهدار.
‫خب؟
‫- واسه شام دعوتیم. ‫- شام؟
‫آره، فقط تو و من و ‫اون و زنش.
‫خونه‌ی اون.
‫به‌نظرت...
‫- معلومـه عزیزم. ‫- نه، نه، نه.
‫- تبریک میگم! ‫- نه،‌ نه، نه، لطفاً.
‫- عالیـه! ‫- نه، نه، نه!
‫هنوز واسه شادی زوده.
‫آخه هنوز که مشخص نیست...
‫بعد از استعفا از پروژه‌ی آکاپولکو، ...فکر می‌کردم
‫عزیزم، دست بردار. ‫مال خودتـه. مطمئنم.
‫- هنوز مشخص نیست. ‫- چی مال خودتـه؟ نمی‌فهمم.
‫پدرتون قراره به حقش برسـه و ‫ترفیع شغلی بگیره.
‫معلوم نیست.
‫و به‌نظرم حقش یه بغل رو هست.
‫مبارکـه بابا!
‫- آره عزیزم. ‫- خب...
‫مطمئنم بهش می‌رسی.
‫مامان.
‫این یعنی دیگه لازم نیست تو کار کنی؟
‫نه، عزیزم. ‫من به کارم ادامه میدم.
‫- الکس. الکس! ‫- الکس. الکس!
‫خب، تو بشین.
‫- پس قطعی شد دیگه؟ ‫- آره عزیزم.
‫باید ۸ اونجا باشیم.
‫- نباید دیر کنیم. ‫- آره، حتماً.
‫سلام. ماریا دلا توره هستم. ‫حال‌تون چطوره؟
‫بله، می‌تونیم خیلی زود .واسه شام بریم بیرون
‫آنجلس، صبحونه!
‫- چه‌خبر از کار و بار؟ ‫- جمعه بهم حقوق میدن.
‫واسه این نپرسیدم.
‫دوستات چطورن؟
‫مطمئن نیستم اونا دوستام باشن، مامان‌بزرگ. ‫همکارهامن.
‫اونجا مرد هم هست؟
‫- توی نیروی پلیس رو میگم. ‫- بله، خیلی. بیشترشون مردن.
‫از کسی خوشت میاد؟ ‫واسه دوست‌پسر یا چیزی...
‫تا تنها نباشی.
‫من تنها نیستم. ‫شما رو دارم.
‫آره اما یه مامان‌بزرگ پیر ‫با مردی که کنارت قدم بزنـه فرق می‌کنـه.
‫تا هم صحبتت باشه.
‫من دیگه باید برم.
‫آنجلس؟
‫بله؟
‫دلت می‌خواد دوست‌پسر داشته باشی؟
‫بله.
‫خیلی زیاد.
‫کِی بیدار شدی؟
‫یکم پیش.
‫خونه رو تمیز کردی؟
‫والنتینا، هیشکی از بهم‌ریختگی خوشش نمیاد.
‫آره، اما بهم‌ریختگی خودمـه.
‫پس دفعه‌ی بعد اجازه بگیر، خب؟
‫بابام که کنار بیاد، ‫دیگه مزاحمت نمیشم.
‫به‌ بابات نمی‌خوره از اون آدم‌هایی باشه که ‫با چیزی کنار بیاد.
‫- چرا، هست. فقط یکم زیاده‌روی کرده. ‫- خوابونده زیر گوشت.
‫چون بهش دروغ گفتم.
‫شاید خونواده‌ی سنتی‌ای داشته باشم ‫اما خیلی به همدیگه نزدیکیم.
‫عاشق همدیگه‌ایم.
‫اگه نصف پول اجاره رو بدی و ‫دیگه تمیزکاری نکنی
‫تا هروقت که دلت بخواد ‫می‌تونی اینجا بمونی، خب؟
‫مستـه؟
‫من که فقط با نگاه کردن بهش ‫خمار شدم.
‫برنامه‌ها عوض میشن.
‫از این به بعد، .بین ایستگاه و پارک‌ها جابجا میشین
‫و البته یکی دوتا جای دیگه.
‫واسه چی؟
‫- کی پرسید؟ ‫- من.
‫دستورات رئیسـه.
‫ممکنه به‌خاطر جسد پیدا ‌کردن‌مون باشه؟
‫- منظورت چیـه که جسد پیدا کردین؟ ‫- خب جسد پیدا کردیم.
‫خب مگه «لخت‌کن» رو نگرفتن؟ ‫چرا نمی‌تونیم تو پارک بمونیم؟
‫باورنکردنیـه. ‫اول که بهمون تفنگ نمیدن،
‫بعدش هم جسد پیدا کردیم. ‫حالا حتی تو پارک هم نباید کار کنیم؟
‫اصلاً می‌خواین ما رو ‫ تو کمد لباسی زندونی کنین؟
.تو رو که آره
‫هی، این خبر خوبیـه.
‫کار واقعی توی ایستگاهـه.
‫مگه نه جناب سروان؟
‫بذارین توضیح بدم این جلسات صبحگاهی ‫واسه‌ی چی‌ان.
‫من دستور میدم و ‫شما اطاعت می‌کنین.
‫خبری از گپ و گفت نیست.
‫نه پیشنهادی بدین و نه مهم‌تر از همه ‫بحث راه بندازین.
‫برای هر گروه ‫یه منطقه تعیین شده.
‫فهرستی که اونجاس رو بررسی کنین.
‫خب، اونقدرا هم بد نیست.
‫اینجا رو واسه ما تعیین کردن.
‫دقیقاً قراره چی‌کار کنیم؟
‫به‌گمونم خودمون باید پیشنهاد کمک بدیم.
‫چون میگن کِرم گیر مرغ سحر میاد.
‫هزاربار این بحث رو کردیم.
‫آره.
‫اوهوم.
‫آره، معلومـه که دارم گوش می‌کنم.
‫اوهوم. این چیزا چه ربطی به مادرت داره؟
‫و دختر من؟
‫گوش کن.
‫اگه فکر کردی می‌ذارم مادرت تصمیم بگیره ‫ که من با دخترم چی‌کار کنم...
‫گوشی دستت.
‫میشه اینقدر ول نگردی؟
‫رو مخـه.
‫حتماً.
‫چیـه؟
‫کار امروزمون اینـه که پیشنهاد کمک بدیم.
‫شما کمک لازم ندارین؟
‫اگه بگم آره، میری؟
‫اگه چیزی که لازم دارین ‫مربوط به این باشه که جای دیگه‌ای برم، بله.
‫خیلی‌‌خب.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم عزیزم.
‫- دیاز. ‫- چیشده؟
‫اومدم بهت کمک کنم، به‌عنوان همکارت، ‫واسه‌ی پروژه‌های بعدیت.
‫- حتماً‌. ‫- آره.
‫من کتابچه‌ی راهنمای پلیس رو چندبار خوندم.
‫روش‌های تحقیقاتی، ‫مبارزه‌ی تن به تن،
‫و کار با اسلحه رو بلدم و از همه‌ مهم‌تر، ‫تحت فشار تسلیم نمیشم.
‫درستـه.
‫راستش، یه کاری هست که ‫می‌تونی بهم کمک کنی.
‫پس کار واقعی همین بود؟
‫میشه یکی هم برای من بیارین؟
‫دیدی؟ بودن زن‌ها تو نیروی انتظامی ‫اونقدرا هم بد نیست.
‫- بفرمایین. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫کمک دیگه‌ای لازم ندارین؟
‫مثلاً کاری که... ‫مرتبط به پلیس باشه؟
‫کاغذکاری‌های کوفتی.
‫راست میگی‌ها.
‫راستش، یه کاری واسه‌تون داریم.
‫تو ناهار می‌خری دیگه؟
‫این دفعه‌ی سوم تو این هفته‌س. ‫نه، نوبت توئـه.
‫- این‌ها دیگه چی‌ان؟ ‫- اظهارنامه‌هان.
‫۱۹۶۴، ۱۹۶۵.
‫باید به ترتیب مرتب شن تا بایگانی شن.
‫به ترتیب حروف الفبا و تاریخ.
‫- بریم به کارمون برسیم. ‫- اینجا نه!
‫- هی... ‫- بعد از مرتب شدن میره اونجا.
‫شنیدین چی گفت. ‫بعد از این که مرتب‌شون کردین برگردین.
‫پس یعنی بهمون دفتر میدین؟
‫فکر نکنم.
‫سروان‌تون حتماً با رئیس ایستگاه حرف زده.
‫پس کجا باید کار کنیم؟
‫واسم مهم نیست، ‫می‌تونین برین توالت.
‫اما امروز تمومش کنین.
‫- بریم ناهار بخوریم؟ ‫- بریم.
‫کاری اینجا داشتین؟
‫نه. ‫اومدم ببینم کمکی لازم ندارین؟
‫نه، کمکی لازم ندارم، ‫خیلی ممنون. می‌تونیی برین.
‫ببخشید، واضح نگفتم؟ ‫بیا ببینم.
‫- جناب کارآگاه. ‫- بله؟
‫متوجه شدم اثر انگشت‌های اون مرد جوان رو ‫روی جسد قربانی پیدا کردین.
‫درستـه.
‫اثر انگشت‌هاش روی بقیه‌ی جسدها هم بوده؟
‫این‌ها اطلاعات محرمانه‌ان. ‫به تو ربطی نداره.
‫متوجهم، اما حالا که پرونده بسته شده و
‫«لخت‌کن» هم مرده، ‫گفتم یه چیزی یاد بگیرم.
‫می‌خوای چیزی یاد بگیری؟
‫بهش نگاه کن.
‫ببین که این روزا آدم‌ها می‌تونن ‫دست به چه کارهایی بزنن.
‫پس بهتره که از خونه‌ت بیرون نیای.
‫- بریم. ‫- این دیگه چیـه؟
‫می‌بینی؟ ‫فکر می‌کنن برده‌ایم، نه پلیس.
‫فردا هم میگن کف زمین رو تِی بکشیم.
‫روی گِل‌ها و جسد ‫اثر انگشت پیدا کردن.
‫و علاوه‌بر اون، ‫همونجا توی پارک دستگیر شد.
‫جایی که کار می‌کرد.
‫اگه شما بودین، قربانی‌تون رو ‫تو محل کارتون رها می‌کردین؟
‫اگه من بودم اصلاً کسی رو نمی‌کشتم.
‫می‌دونیم آنجلس، اما منظورم اینـه که ‫نمی‌خواستی مطمئن شی؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنین؟
‫همه‌جا رو دنبال‌تون گشتم.
‫از مردم محافظت می‌کنیم جناب سروان. ‫مشخص نیست؟
‫کاریـه که برامون معین کردن.
‫گفتن که جایی واسه ما ندارن.
‫لعنتی.
‫اگه مست نبود، ‫می‌شد بگی خوش‌تیپـه.
‫تو رو نمی‌دونم اما من می‌خوام مطمئن شم
‫که تیتا فلورس همون «لخت‌کن» بوده.
‫جداً؟
‫معلومـه.
‫باید یه چیزی از اون همه رمان‌های جنایی ‫یاد گرفته باشی دیگه، مگه نه ماریا؟
‫من که میگم انگشت‌مون رو بکنیم ‫ تو لونه زنبور و ببینیم چی میشه.
‫نظرت چیـه؟
‫آنجلس، تو قبلاً ‫ تو واحد اثرانگشت‌ها کار می‌کردی.
‫میشه ببینی که اثرانگشت‌های مارگاریتو
‫روی بقیه‌ی جسدها هم بوده یا نه؟
‫این برخلاف دستورالعمل‌هاست.
‫وایسا، صبر کن.
‫به‌نظرم باید به حرف برادرم گوش کنیم.
‫می‌دونم سخت‌گیره.
‫اما پلیس خوبیـه و فکر نمی‌کنم که ‫بدون مدرک کسی رو دستگیر کرده باشه.
‫یه روز باید بزرگ شی گابینا.
‫می‌تونی اثرانگشت‌ها رو بررسی کنی. ‫لازم نیست کسی بفهمـه.
‫خودم که می‌فهمم.
‫می‌دونم می‌فهمی.
‫عوضیای این بالا رو میگم.
‫اگه چیزی پیدا کنیم، ‫باید یه راست بریم سراغ گراردو.
‫دستورالعمل همینـه.
‫اگه اثرانگشتی نباشه، ‫دلیل نمیشه که اونا رو نکشته باشه.
‫جسیکا ماچادو میگه ‫شبی که خواهرش به‌ قتل رسیده
‫سوار یه ماشین با سقف سفید رنگ شده.
‫و روزی که مارگاریتو دستگیر شد ‫به مادرش هم اشاره کردن.
‫می‌تونیم باهاش حرف بزنیم.
‫چی پوشیده بود؟ ‫معلومـه، عین جنده‌ها می‌مونـه.
‫کارآگاه سانچر یا رامیرز ‫آدرس یکی از اعضاهای خونواده رو می‌خوان
‫تا وسایلش رو بفرستن و...
‫دارم با گوشی حرف می‌زنم.
‫من هم کار دارم.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫اگه امروز این چیزا رو تحویل ندم ‫اخراجم می‌کنن.
‫و می‌دونی چه اتفاقی می‌افته؟
مجبور میشم بهشون بگم که
‫ یه کارمند توی ساعات کاری ‫ تماس شخصی می‌گرفته.
‫تماس شخصی نیست.
‫بابا نوئل هم پشت خط باشه ‫برام مهم نیست.
‫یه ماشین پلیس منتظره که .جایی بره
‫پس می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫چی لازم داری؟
‫آدرس مارگاریتو فلورس رو می‌خوام.
‫کی هست؟
‫اسمت چیـه؟
‫- چلا. ‫- چلا.
‫مارگاریتو فلورس همون «لخت‌کن»ـه.
‫خیلی‌خب. ‫کمکت می‌کنم.
‫ممنون.
‫جناب سروان.
‫می‌خواستم بهتون اطلاع بدم که ‫واسه ناهار داریم میریم بیرون.
‫بله، لازم نیست خبرم کنی.
‫- برین. ‫- خیلی‌خب.
‫دلا توره.
‫ماریا بگین لطفاً.
‫هردفعه که «دلا توره» رو می‌شنوم ‫حس می‌کنم شوهرم این نزدیکی‌هاس.
‫باشه پس.
‫ماریا.
‫گوش کن.
‫می‌دونم اینطور به‌نظر میاد که ‫نمی‌خوان اینجا باشین.
‫اینطور به‌نظر نمیاد. ‫دقیقاً همینطوریـه.
‫خب آره.
‫مسئله اینـه که اونا... ‫توی گذشته گیر کردن.
‫اونا چیزی که من تو آموزشگاه دیدم رو ندیدن.
‫اولین باری که خودم اومدم ایستگاه رو یادمـه.
‫۲۴ سالم بود و پر از...
‫- قربان. ‫- چیشده؟
‫همکارام منتظرن تا ‫بریم ناهار.
‫بله حتما. ‫برو،‌ می‌تونی بری.
‫ممنونم.
‫بریم.
‫- من نمیام. ‫- واسه چی؟
‫چون خونوادم منتظرن گندی بالا بیارم
‫تا ثابت کنن که نباید اینجا باشم. ‫کاری نمی‌کنم حرف‌شون ثابت بشه.
‫- مگه کی قراره بفهمـه؟ ‫- داداش‌هام.
‫پس قربانی‌ها چی میشن؟
‫مگه ما به‌خاطر اونا پلیس نشدیم؟
‫اشکالی نداره.
‫اگه ما دیر کردیم، تو رو پرونده‌ها کار کن. خب؟
‫اشکال داره.
‫چی؟
‫اون زنـه که خیلی رو مخـه.
‫مطمئنم شوهرش نمرده. ‫ از دستش قایم شده.
‫چطوری تونستی تحملش کنی؟
‫چون رابطه‌مون جدی شده بود. ‫بهم اعتماد داشت.
‫باهام راحت بود.
‫آره، باید صبور باشی.
‫عادت می‌کنـه.
‫شاید هم بهتره آخر هفته ‫با من بیای آکاپولکو...
‫- نه. ‫- واسه شام می‌بریمش بیرون.
‫درست من رو بهش معرفی می‌کنی. ‫بهش میگی که احمق نیستم...
‫- من آکاپولکو بیا نیستم. ‫- ...که کارم رو بلدم.
‫- الخاندرو، خواهش می‌کنم. ‫- لازم نیست.
‫- لازم‌تر از چیزیـه که فکر می‌کنی. ‫- لازم نیست.
‫- لازمـه... ‫- بهت که گفتم
‫می‌خوام کنار خونوادم باشم.
‫من قول دادم. قول دادم و ‫باید سر قولم وایسم.
‫کجاش رو نمی‌فهمی؟
‫قولی که ممکنـه شرکت رو به باد بده.
‫پروژه رو از دست میدیم. ‫قولی که دادی بره به درک، الخاندرو.
‫چرت نگو.
‫میگل. ‫پروژه دیگه مال خودتـه.
‫پس میری آکاپولکو.
‫و مسئولیت رو به‌عهده می‌گیری و چیزی که لازمـه رسیدگی کنی
.رسیدگی می‌کنی، میگل
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫- بسپارش به خودم. ‫- خوبـه.
‫واسه‌ امشب تبریک میگم.
‫لیاقتش رو داشتی.
‫فعلاً صبر کن.
‫بانوی اول به همه یادآوری کرد ‫با این که مردم به‌خاطر دستگیری «لخت‌کن» خوشحالن
‫باید تامل هم بکنن.
‫اون از مردم خواست که ‫برای قربانی‌ها دعا کنن
‫مخصوصاً آخرین قربانی، ‫پائولا ماچادو،
‫که مراسم تدفین اون فردا ساعت ۱۰‌ صبح ‫در گورستان پانتئون خاردین برگزار میشه...
‫داشتم گوش می‌کردم‌ها.
‫شرمنده اما نمی‌تونم رو نقشه تمرکز کنم.
‫بهتر نیست از بقیه سوال کنیم؟
‫لازم نیست.
‫دوست ندارم اینجا گم شم.
‫ما که گم نشدیم.
‫فقط اسم بعضی‌ از خیابون‌های اینجا ‫توی نقشه نیست،‌ همین.
‫خب این یعنی گم شدیم.
‫فکر کنم باید بپیچی سمت چپ.
‫فکر کنی؟
‫می‌خوای تو نقشه رو بخونی و ‫من رانندگی کنم؟
‫نه. ‫نمی‌ذارم پشت ماشین من بشینی.
‫پس اینقدر ول نگرد و بپیچ چپ. ‫بجنب.
‫رسیدیم.
‫« قاتل »
‫خانم نورما هیدالگو خوارز. ‫از طرف اداره‌ی پلیس اومدیم.
‫لطفاً از اینجا برین.
‫فقط چندتا سوال داشتیم.
‫تا به دروغ‌هاتون درمورد پسرم ادامه بدین؟
‫نه، فقط واسه این که می‌خوایم ‫حقیقت رو بدونیم خانم!
‫لعنتی!
‫خانم نورما. ما باور نمی‌کنیم که ‫پسرتون اون‌ زن‌ها رو کشته باشه.
‫پسر من قاتل نبود خانم. ‫اون آدم خوبی بود.
‫پس شاید بتونین کمک‌مون کنین که ‫ ثابتش کنیم.
‫منتظر بودم که بیای سر بزنی.
‫نسخه‌هایی از اثرانگشت‌هایی که ‫روی قربانی‌های «لخت‌کن» پیدا شده رو داری؟
‫واسه چی می‌خوای‌شون؟
‫خلاف دستورالعمل‌ها نیست. ‫اما فعلاً باید بین خودمون بمونـه.
‫فقط چندروزه پلیس شدی و به همین زودی ‫مخفی‌کاری رو شروع کردی.
‫نسخه‌ی تمومی اثر انگشت‌ها رو دارم.
‫خودت بهم یاد دادی، ‫فکر کردی یادم رفتـه؟
‫بذار ببینم.
‫از همکارهای جدیدت چه‌خبر؟
‫هنوز دارم تلاش می‌کنم درک‌شون کنم.
‫یکم عجیب‌غریبن.
‫اشکالی نداره. ‫دیر یا زود درک‌شون می‌کنی.
‫من رو که درک کردی.
‫بیا.
‫ممنون.
‫از اول اینطوری نبود. ‫اسب به سرش لگد زد.
‫توی مزرعه‌ی برادرم.
‫دکتر گفت اگه چند سانت اونورتر زده بود
‫سرش از جاش کنده شده بود.
‫بعد از اون چی عوض شد؟
‫همه‌چیز. ‫همه‌چیز عوض شد.
‫دیگه نمی‌تونست حرکت کنـه. ‫به‌زور می‌تونست حرف بزنـه.
‫از مدرسه هم بیرونش کردن.
‫گفتن نمی‌دونستن که چی‌کارش کنن.
‫میشه درمورد سوءسابقه‌ش بهمون بگین؟
‫سوءسابقه دیگه چیـه؟ ‫این هم یه دروغ مزخرف دیگه‌س.
‫این نزدیکی یه پارک هست.
‫تیتوی من ساعت‌ها سوار تاب می‌شد.
‫اونجا با اینس آشنا شد.
‫۱۳ سالش بود اما برای تیتو ‫عین یه خواهر بزرگ‌تر می‌موند.
‫یه روز اینس بهش گل داد.
‫تیتوی من هم می‌خواست بوسش کنـه.
بچه‌ام جوون بود
‫اشتباه کرد.
‫مادر دختره ازش شکایت کرد.
‫به‌جرم تعارض جنسی.
‫انداختنش زندان.
‫یک ماه طول کشید تا از اون‌جا نجاتش بدم.
‫وقتی که برگشت...
انگار اون داخل یه بلایی سرش اومده لود
‫دیگه هیچوقت صحبت نکرد.
‫خب چطوری می‌رفت سرکار؟ ‫ماشین داشت؟
‫خانم‌...
‫حتی نمی‌تونست یه مداد بگیره دستـش.
‫من خودم با اتوبوس می‌بردمش.
‫« نمی‌تونسته رانندگی کنه »
‫و دوباره می‌رفتم دنبالش.
‫بعد فهمیدم که حتی راه‌ رو ‫یادش نمی‌مونه تا خودش با اتوبوس بره و بیاد.
‫چه برسه به این‌که رانندگی یاد بگیره.
‫ببخشید.
لنگه‌ی دیگه این کفش رو می‌خواستم
‫خواهشاً امروز نه؛ خیلی سرم شلوغه.
‫من یه مشتری عادی‌ام که می‌خواد کفش بخره.
‫نمی‌خوای به مشتری‌ مغازه‌تون خدمت‌رسانی کنی؟
‫چه سایزی؟
‫سایز پای خودت چنده؟
‫من 36 ام.
‫چه پای کوچولویی! خوشم میاد.
‫آروم باش. آروم باش.
‫ببخشید.
‫بیا یه قراری بذاریم.
‫من ازت یه جفت کفش می‌خرم؛ ‫که رئیس‌ات رو حسابی خوشحال می‌کنه.
‫تو هم اون کفش‌ها واسه‌ی شام خوردن با من ‫می‌پوشی؛ منم کُلی خوشحال می‌شم
‫همه این وسط سود می‌کنیم!
‫ببین؛ نمی‌دونم تا الان چند بار بهت گفتم
‫اما من با تو بیرون نمیام!
‫- نکنه از مردها خوشت نمیاد ‫- بی ادبی نکن!
‫از این کارت پشیمون می‌شی!
‫چی می‌گفت؟
‫این‌که ظاهراً از کارم پشیمون می‌شم.
‫بد نیست یه‌بار باهاش بری بیرون.
‫اگه با همچین مردی ازدواج کنی، تا آخر عمرت ‫نیازی نیست حتی دست به سیاه و سفید بزنی.
‫من‌که علاقه‌ای به این چیزها ندارم. ‫تو چی؟
‫حالا انگار هزارتا خواستگار در خونه‌تون صف کشیده!
‫اینقدر سخت‌پسند نباش...
‫اما باز هم زندگی خودته؛ ‫داره میاد.
‫همین‌ها اوکیـه.
‫سایز 36.
‫فرمانده هررا؛ مدت زیادی می‌شه که هم رو ندیدیم.
‫- ماشاالله اصلاً به‌تون نمی‌خوره 40 سالتون شده باشه. ‫- کی بهت گفت بشینی؟
‫افسران من یک فضای کار مناسب نیاز دارن.
‫اون پـارک خوبه دیگه نیست؟
‫با این حال که فرمانده اسکوبدو اون‌ها ‫رو این‌جا استخدام کرده، چون شما رئیسِ...
‫وظیفه‌ی من اینه که اطمینان ‫حاصل کنم در این مکان
‫تمامی اوامر به تحقیقات و حل کردن ‫پرونده‌های جرم و جنایت اختصاص داده بشه.
‫نه این‌که خیالات یک سیاست‌مدار که قصد داره
‫وعده‌های انتخاباتی‌ش رو به ‫رخ بکشه به واقعیت بدل کنم.
‫جناب سروان؛ با وجود تمام ‫احترامی که براتون قائلم،
‫من کور نیستم!
‫بنده خودم شخصاً اون‌ها رو آموزش دادم.
‫و باید به‌تون بگم بین‌شون یک‌سری ‫پلیس واقعی و بااستعداد وجود داره.
‫از جمله دختر خودتون.
‫تو بچه داری؟
‫نه؛ نه. ندارم.
‫مشخصه.
‫اگه داشتی، می‌فهمیدی چرا اصلاً دلم راضی نیست
‫تنها دخترم توی خیابون‌های لعنتی این شهر کوفتی
‫با یه دامن کوتاه برای خودش بچرخه!
‫قشنگ گند زدم به همه‌چی.
‫نه؛ اینطور نیست.
‫از کی تا حالا یه پلیس یونیفورم‌پوش رو ‫سر میزِ مخصوصِ کاراگاه‌ها راه می‌دیم؟
‫کاراگاه؛ چند لحظه وقت دارین؟
‫کارتون تموم شد؟
‫یه مسئله خیلی مهم‌تر هست قربان.
‫تو مشخص نمی‌کنی چی مهمه و چی نیست!
‫- من به‌تون می‌گم! ‫- لوزانو؛ ول‌شون کن داداش
‫می‌بینید که حسابی سرمون شلوغه خانم‌ها؛ ‫چی شده؟
‫مارگاریتو فلورس
‫- چی شده؟ ‫- اون قاتلِ لخت‌کن نیست.
‫مدرک هم داریم.
‫- مدرک دارید؟ ‫- آره.
‫کُسخل‌ها؛ کار کدومـتونه؟
‫- من‌که می‌گم دیاز. ‫- کار توئـه نـه؟
‫خودت گفتی.
‫مـن؟
‫خودت رو نزن به اون‌ راه!
‫جدی گفتیم!
‫- جدی گفتید؟ ‫- آره.
‫خب مدرک‌تون رو بیارید ببینم.
‫حتماً قربان.
‫ظاهراً در گذشته آسیب‌ جبران‌ناپذیری به ‫مخچه‌ی مارگاریتو فلورس وارد شده بوده که
‫فعالیت‌های فیزیکی‌اش ‫رو به‌شدت محدود کرده
‫برای همین موقع امضای اعترافاتش ‫حتی نمی‌تونست خودکار رو توی دست‌ش بگیره.
‫چه برسه به این‌که اون 6 تا زن رو ‫بکشه و دست‌وپاشون رو ببنده.
‫نوزده جای اثرانگشت به‌طور پراکنده ‫روی بازوها مشاهده شده؛
‫اما روی گردن، مچ دست یا مچ پاهاشون ‫هیچ اثر انگشتی کشف نشده.
‫اونم با وجودِ بسته شدن دست‌وپا و خفه شدن‌شون!
‫دقیقاً برعکس؛ در اون نواحی ‫هیچ اثر انگشتی مشاهده نمی‌شه.
‫ممکن نیست کسی با همچین اختلالی ‫اینقدر کارش رو تمیز انجام بده!
‫مادرش به‌مون گفت حتی بلد نبوده رانندگی کنه!
‫و بدون کمک اون اصلاً نمی‌تونسته ‫سوار اتوبوس بشه.
‫حالا یکی‌تون توضیح بده با این ‫وضعیت چطور جا به جا می‌شده
‫و اون همه آدم رو بدون جا گذاشتن
‫حتی کوچک‌ترین مدرکی به قتل رسونده قربان؟
‫حدس محتمل‌مون اینه که اون روز مثل ‫همیشه داشته توی پارک کار می‌کرده.
‫در حین گشت و گذار، جسد مقتول رو پیدا می‌کنه ‫و فکر می‌کنه هنوز زنده‌ست.
‫سعی کرده بیدارش کنه؛ ‫برای همین اثر انگشتش روی بازوهای مقتول بوده.
‫بعد که می‌فهمه مُرده،
‫فرار می‌کنه و رد پاش روی گل باقی می‌مونه.
‫پس حسابی تحقیق کردید.
‫بله قربان.
‫یاد بگیرید حروم‌زاده‌ها.
‫آقایون...
‫به این می‌گن یه تحقیقات درست‌حسابی!
‫روماندیا؛ بیا این‌جا ببینم.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫هیچی؛ همه‌چیز عالیه ‫گفتم بیای چون می‌خواستم بهت تبریک بگم.
‫ببین، سه‌نفر از افرادت
‫تحقیقاتِ غیرمجاز انجام دادن؛
‫زنجیره‌ی دستورات‌شون رو شکستن،
‫و با جرئـت اومدن این‌جا
‫صاف توی چشمام زل زدن و می‌گن
‫من یه آدم بی‌گناه رو الکی دستگیر کردم. ‫مگه نه؟
‫مـا...
‫ساکت باش. باشه؟
‫وقتی یه مافوق جلوت وایستاده فقط باید سکوت کنی.
‫با شماها هم بودم.
‫مگر این‌که خودمون ازتون بخوایم حرفی بزنید.
‫پس رفتیـن به دیدار مامانِ طرف...
‫انتظار داشتین به‌تون چی بگه؟
‫غیر از این‌که از پسرش محافظت کنه و کاری کنه که شما
‫باور کنید اون قاتل نیست.
‫و اثرانگشت‌ها...
‫توی اون مورد کارتون عالی بود.
‫تبریک می‌گم؛ ‫اما یه موضوعی هست
‫قاتل‌ها کارشون بی‌نقص نیست.
‫گاهی اوقات اشتباه می‌کنن و ‫دقیقاً همینطوری دستگیر می‌شن.
‫فهمیدین؟
‫اصلاً برام مهم نیست که ‫اسکوبدو اینارو استخدام کرده یا نه.
‫نافرمانی کردن و باید با عواقب‌ش روبه‌رو بشن.
‫این سه خانم آبی‌پوش به بلافاصله تعلیق می‌شن.
‫دوران‌تون به عنوان افسر پلیس به پایان رسید خانم‌ها.
‫خیلی‌خب آقایون؛ بیاید بیشتر از ‫این وقت تلف نکنیم و دست‌به‌کار بشیم.
‫می‌تونید برید.
‫اتاق من؛ سریع.
‫ببین هررا...
‫حق با توئـه.
‫اونا هنوز درست‌حسابی با قوانین این‌جا آشنا نیستن.
‫یه فرصت دیگه به‌شون بده.
‫خودم شخصاً نظارت می‌کنم تا ‫دیگه از قانون تخطی نکنن.
‫این‌طوری دیگه اسکوبدو ‫هم نمی‌افته به جون‌مون.
‫صحیح.
‫دقیقاً چرا باید این‌کار رو انجام بدم؟
‫چون اگه نکنی، من استعفا می‌دم.
‫نگاه‌ش کن...
‫الان فکر کردی قهرمانی چیزی هستی؟
‫هر غلطی می‌خوای بکن روماندیا؛ ‫خودت گند زدی، نه من.
‫کاباره حسابی روت تاثیر گذاشته ها.
‫ممنون.
‫چرا اول نیومدین پیش خودم؟
‫چون کاراگاه پرونده اونه؛ قربان.
‫آره اما من رئیس لعنتی‌ شمـام.
‫آبروم رو جلوی همه بردید.
‫تمام این کارها رو بدون اطلاع من انجام دادین.
‫قربان ما فقط می‌خواستیم پرونده دوباره باز شه؛ ‫واقعاً متاسفیم.
‫نمی‌خوام بگین ببخشید و متاسفم.
‫فقط می‌خوام بهم بگین که دیگه ‫نمی‌رین سراغِ اون آدم.
‫این‌که حتی به‌شون نگاه هم نمی‌کنید.
‫این وسط فقط آینده‌تون نیست که در خطره؛ ‫فهمیدین؟
‫حالا برین بیرون.
‫تو وایسا.
‫خوشت بیاد یا نه؛ ‫هر عملی عواقب خودش رو داره.
‫مگه نمی‌خوای رئیس پلیس بشی؟
‫پس اول این جمله رو خوب درک کن.
‫هررا هستم
‫فرمانده؟ اسکوبدو هستم
‫قربان الان سرم خیلی شلوغه.
‫زیاد وقتت رو نمی‌گیرم.
‫درموردِ زنانِ آبی‌پوشه.
‫بفرمایید.
‫من می‌دونم که تو و جناب سروان ‫روماندیا حرف‌هاتون رو با هم زدید.
‫بله و کاملاً جدی بودم وقتی که به‌شون گفتم...
‫می‌‌دونم چی گفتی...
‫اما فرمانده؛ افسرهای پلیس من هم باید کار کنن دیگه.
‫اونا فضای شخصی خودشون رو می‌خوان. همین.
‫توی ایستگاه جا نداریم.
‫با شهرتی که پلیس طی سال‌های اخیر کسب کرده،
‫من می‌دونم که کُلی نیرو کم داریم. ‫آمار و ارقامش الان جلومه.
‫- اگه دوست داشته باشی برات بخونم‌شون. ‫- خودم خبر دارم قربان.
‫یعنی واقعاً با وجود چندتا دختر پلیس آبی پوش ‫اینقدر احساس خطر کردی؟
‫موضوع اینه فرمانده؟
‫معلومه که نه قربان.
‫من‌که نمی‌گم شلوغ‌کاری کنید؛ ‫یه جای ساده و جمع‌وجور. همین.
‫چشم قربان.
‫رئیس جمهور و من به‌شدت از حمایتِ شما سپاسگزاریم.
‫خوش اومدید، خوش اومدید.
‫بیاین داخل. بفرمایید.
‫نظرتون چیـه؟
‫خیلی خب رسیدیم.
‫یعنی چی رسیدیم؟
‫دفتر کاری جدیدتونه!
‫این بـوی چیـه؟
‫قطعاً رطوبت و موش‌های مُرده.
‫پدرتون شخصاً این‌جا رو انتخاب کردن.
‫خیلی‌خب؛ راحت باشید.
‫سلام.
‫من، خب...
‫جایی می‌خواین برین؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫نه؛ فقط...
‫من رو ببخشید؛ من نمی‌خوام...
‫بی‌خیال. شب خوش.
‫می‌دونید...
‫تعدادِ خیلی کمی توی این ایستگاه ‫جرئت دارن کار برادرم رو زیر سوال ببرن
‫خودم هم می‌دونم اصلاً به حرف کسی گوش نمی‌ده
‫اما کارـت عالی بود.
‫واقعاً کامل و دقیق.
‫بله؛ می‌دونم.
‫بگذریم؛ می‌خواستم همین‌ها رو بهتون بگم.
‫من آنجلس کروز هستم.
‫اسم شما چیـه؟
‫گابریل. گابریل هررا.
‫خب...
‫- شب به‌خیر گابریل. ‫- شب خوش.
‫اجازه دارم برسونم‌تون؟
‫بله. ماشین‌تون کجاست؟
‫من...
‫نه؛ من ماشین ندارم.
‫گفتم اگه مشکلی ندارید ‫باهاتون قدم بزنم.
‫باشه.
‫حتماً.
‫اشکالی نداره.
‫واقعاً؟
‫خب پس بریم. بریم.
‫خیلی‌خب رسیدیم.
‫خب،
خب
‫داشتم با خودم فکر می‌کردم بهتره ‫از این‌که تو پلیس شدی حرفی نزنیم.
‫تا خدایی نکرده یه‌وقت...
‫داری ازم می‌خوای دروغ بگم؟
‫نه؛ فقط دارم می‌گم درموردش حرفی نزن.
‫فعلاً یعنی.
‫من به ترفیع نیاز دارم.
‫دوتامون بهش نیاز داریم.
‫خیلی‌خب.
‫- این نوه‌مونـه. ‫- بذارید ببینیم.
‫- چقدر بامزه‌ست. ‫-ممنونم.
‫- چشم‌هاش به مامان‌بزرگش رفته. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- ممنونم.
‫شما هم دوتا بچه دارید درسته؟
‫- بله. ‫- بله؛ یه دختر و یه پسر.
‫همین دوتا بعضی وقت‌ها حسابی خسته‌ام می‌کنن
‫باورت بشه یا نه؛ وقتی برن؛ دلت برای ‫همین خستگی‌ها هم تنگ می‌شه.
‫باید یه بچه‌ی دیگه هم بیارید.
‫تا وقتی رفتن تنها نمونید.
‫آره خب درموردش زیاد حرف زدیم چندباری.
‫- مگه نه عزیزم؟ ‫- آره.
‫پس باید تا تنور داغـه نون رو بچسبونید.
‫دست از سرشون بردار زن.
‫موش شکلات میل دارید؟
‫حتماً.
‫باید اعتراف کنم برای شکلات جون می‌دم!
‫- منم همینطور. ‫- واقعاً؟
‫آره؛ عاشقِشم.
‫لوکاس!
‫لوکاس! مژدگونی بده؛ ‫ببین چه خبری برات آوردم!
‫- لوکاس... ‫- بله؟
‫با لوکاس کار داری؟
‫آره. هست‌ش؟
‫هنوز نیومده. شما؟
‫هیچکس.
‫می‌تونی وقتی اومد بهش بگی که...
‫والنتینا باهات کار داشت؟
‫واله...والنتینا؟
‫واله؟
‫واقعاً خوشحالم که می‌بینمت.
‫لوکاس خیلی ازت تعریف کرده!
‫واقعاً؟ چی گفته؟
‫چیز خاصی نگفته.
‫من و لوکاس هیچی رو از هم ‫پنهون نمی‌کنیم. منظورم رو گرفتی دیگه!
‫نگرفتم.
‫- بیا داخل. ‫- نه؛ کُلی کار ریخته سرم.
‫همین الان یادم اومد.
‫لوکاس الان‌هاست که بیاد. ‫فکرکنم می‌رسه الان.
‫بمون باهامون شام بخور.
‫من اهلِ شام نیستم.
‫واله...
‫بله؟
‫پلیس شدن تو...
‫شجاعانه‌ترین کار ممکنه.
‫خیلی‌خب...
‫- ازت ممنونم. ‫- بعداً می‌بینمت؛ باشه؟
‫- آره. ‫خداحافظ.
‫این یه ویسکی 24 سالیـه اسکاتلندیـه.
‫- بیست و چهار سال؟ ‫- بیست و چهار سال.
‫با خوردنـش عذاب‌وجدان می‌گیرم.
‫- 24 سال خیلی زیاده. نیست؟ ‫- بی‌خیال بابا. بخور نوش جونت.
‫چیزهای لذت‌بخش عمر زیادی ندارن.
‫ویسکی.
‫زیبایی.
‫زندگی.
‫خب؛ زیاد با این حرف موافق نیستم.
‫چرا؟ بگو ببینم
‫خب بذارید معماری رو براتون مثال بزنم.
‫بدون معماری؛ ‫ما از هویت خودمون بی‌خبریم
‫و هیچ اثری از هویت گذشته و آینده‌مون ‫در سپهر عمومی و خصوصی برجای نمی‌ذاریم
‫ما مکزیکی‌ها، چیزایی مثل کلوسئوم، دروازه طلایی...
‫و برج پانی رو داریم؛ که تاریخ و فرهنگ‌مون ‫رو به نمایش می‌ذارن. اینطور نیست؟
‫این‌که در گذشته چه کسانی بودیم.
‫این‌که در گذشته به چه ‫نوآوری‌هایی دسترسی داشتیم.
‫این‌که از اون دوران چه چیزهایی یاد گرفتیم؛ ‫فرهنگ‌مون رو!
‫و از این بابت، ‫معماری به‌شدت حیاتیـه.
‫چون ما، به عنوان معمار ‫این قابلیت...
‫و وظیفه رو داریم که
‫نقش و نگار میراث‌مون رو در زمان
‫نگاشته کنیم.
‫« تا نقش و نگار میراث‌مون رو در زمان نگاشته کنیم »
‫- خوشم اومد. ‫- آره.
‫و برای همین...
‫نمی‌تونم قبول کنم
‫این شغل رو یک موقعیت کاری پول‌ساز درنظر بگیریم.
‫برای من؛ چیزی به معنی فرهنـگـه
‫هنرـه!
‫به سلامتی‌ش!
‫به سلامتی!
‫واقعاً بی‌نظیره.
‫کاغذ دیواری و ترکیب رنگ‌هاشون؛ ‫فوق‌العاده‌ست.
‫ای کاش یه ذره سلیقه‌ی شما رو داشتم.
‫اصلاً کار آسونی نیست.
‫مطمئنم استعدادتون ذاتیـه!
‫یه‌چیزی رو اعتراف کنم؟
‫من می‌رم کلاس طراحی داخلی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫جدی. عاشقِ این‌کـارم.
‫هرموقع که می‌رم خونه‌ی ‫یکی از دوستام،
‫نمی‌دونم، همه‌ش حس می‌کنم ‫باید یه‌چیزی رو تغییر بدم.
‫انجام دادنِ کاری که تمام عشق و علاقته ‫واقعاً لذت‌بخشه.
‫تو هم کار می‌کنی، نـه؟
‫نـه.
‫- نه؛ اصلاً ‫- آره.
‫بی‌خیال؛ می‌تونی بهم اعتماد کنی ‫من گفتم تو هم بگو دیگه!
‫خب...
‫اولش فکر می‌کردم این شغل برای من نیست...
‫اما الان دیوونه‌وار عاشقش شدم.
‫خب بگو ببینم. شغلت چیـه؟
‫من پُلیس‌ام.
‫وای! پلیس!
‫اما می‌خوام بدونید که با این حال ‫تمامِ حواسم به خانواده‌امـه و مادر خوبی هستم.
‫معلومه که آره. چرا نباید باشی؟
‫گالیبرتو؟ خداروشکر.
‫گفتم الان یکیـه که می‌خواد ‫بزنه له و لورده‌ام کنه.
‫اینقدر درگیر خوشگذرونی بودی که ‫به‌کل قوانین این‌جا رو یادت رفته؟
‫خودم باهاشون حرف زدم.
‫کافیه.
‫بلندشو مادرجنده!
‫گوش کن ببین چی می‌گم عوضی.
‫اگه یه بار دیگه پدرم رو تحت فشار بذاری
‫خودت می‌دونی چه اتفاقی میفته...
‫بهتره نری این‌ها رو به اسکوبدو بگی.
‫این یه ذره شرافتی هم که داری رو نده به بـاد.
‫اگه یه‌بار دیگه با هرراها در بیفتی،
‫خودم با دست‌های خودم می‌کُشمت عوضی. ‫فهمیدی؟
‫گالیبرتو.
‫بریم.
‫ارزشش رو نداره.
‫- عزیزم... ‫- بهش گفتی پُلیسی؟
‫قرار شد در این‌باره هیچ حرفی نزنیم.
‫به نفع دوتامون بود.
‫چرا بهش گفتی؟
‫داشتیم خصوصی حرف می‌زدیم عزیزم.
‫خصوصی؟ آره اما رفتن به ‫کلاس‌های طراحی داخلی کاملاً...
‫با پلیس بودن فرق داره.
‫واقعاً متوجه نیستی ماریا؟
‫عزیزم؛ ندیدی چقدر ازت تعریف کردن؟
‫اما اگه می‌خوای فردا می‌تونم خودم برم پیش‌شون
‫و بگم پلیس شدن فکر خودم بوده ‫و تو هیچ ربطی به این ماجرا نداری.
‫آره؛ زنم رفته پلیس شده و منم ‫هیچ ربطی به ‌این موضوع ندارم.
‫اینطوری تازه بدتر هم می‌شه.
فکر می‌کنن احمقی چیزی ام
‫- فکرکنم داری شلوغش می‌کنی. ‫- شلوغش می‌کنم؟
‫آره! داری شلوغش می‌کنی ‫اونا که اول و آخر می‌فهمیدن.
‫- باید بعد ترفیع گرفتنم می‎فهمیدن... ‫- آها؟
بعد ترفیع گرفتنم
‫و الان، به لطف تو، ‫دیگه قرار نیست ترفیع بگیرم.
‫- می‌شه صدات رو بیاری پایین؟ ‫- آره معلومه که می‌تونم.
‫راستش یه فکر بهتر دارم.
‫با مشیت الهی زندگی ما هدایت شده
‫و با دستور الهی به خاک برمی گردیم.
‫آمین
‫- آمین. ‫- آمین.
‫« ناتالیا کاماچو مورالس » ‫« 27 آگوست 1937 - 14 مارس 1956 »
‫« دختر و خواهری عزیز »
‫من رو ببخش!
‫« آنچه در قسمت بعد خواهید دید »
‫درست مثل بقیه قربانی‌ها پیداش کردیم.
‫آخه کدوم احمقی دلش می‌خواد ‫کار لخت‌کن رو تکرار کنه؟
‫پلیس آدم اشتباهی رو دستگیر کرده.
‫جناب سروان؛ من یه سر رفتم پیش جسیکا.
‫بین عکس همه ماشین‌هایی که ‫بهش نشون دادم این رو انتخاب کرد.
‫می‌دونی به این چی می‌گیم؟
‫یه تصادف لعنتی!
‫امروز صبح دیر کردی!
‫توروخدا مثل آدم کارت رو انجام بده ماریا.
‫چون وگرنه خودم اخراجت می‌کنم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.